Soep van de Week in het StamCafé

Het is natuurlijk best pathetisch dat ik - die hunkerend uitkijkt naar een schamele AOW in november dit jaar - een glossy maakt die Gonzo Paraguay heet. Ik bedoel, ik had allang achter de geraniums moeten zitten, met een spinnende poes op mijn schoot en ruftende honden aan mijn voeten, met moeke in de keuken die mijn mok Ovolmatine klaarmaakt, en dat ik eens per maand mijn kleinkinderen verhalen uit mijn stoffige doos vertel. Die kleinkinderen denken dan, als ik ze vertel over mijn zinderende avonturen in Afghanistan, Irak, Iran, Libanon, Gaza en op de Amsterdamse Zeedijk: hoe ouder, hoe gekker. En dan maak ik ook nog mijn vaste grapje: wie was Alzheimer ook al weer?

Het is de schuld van Olaf Koens. Toen hij werd uitgeroepen tot Journalist van het Jaar 2014 (ik won hem overigens in 2005), schreef hij in Villamedia: 

"In Nederland is de enige echte Gonzo-schrijver Arthur van Amerongen. Ik heb me ooit laten vertellen dat hij zo graag journalist wilde worden dat-ie in de jaren ’90 zijn Rotterdamse drugsdealer overhaalde rechtstreeks naar Sarajevo te rijden in een Fiat Panda. We spreken af in Rio de Janeiro. Ik ben op vakantie. Van Amerongen staat erop me bij de Nederlandse vereniging af te halen. Waarom weet ik ook niet, waarschijnlijk omdat hij er met de clubkas vandoor zal gaan. Gelukkig duiken we snel een café in.‘Als je cocaïne wilt kopen moet je dat bij een hoer doen’, zegt hij – bij wijze van kennismaking. In amper vierentwintig uur rolt Van Amerongen me langs groezelige cafés, oneindige dansfestijnen, dwars door de favela’s en langs de Copacabana. Wanneer ik om vijf uur ’s ochtends uitgeput in bed val staat hij een paar uur later weer naast mijn bed. ‘Kom, er gebeurt van alles!’ Wanneer ik mijn tanden poets heeft Van Amerongen alweer twee vrienden gemaakt. Marokkaans-Belgische kickboksers. ‘Al Qaida-jongens, dat zie je zo’, zegt hij. En hij kan het weten. Hij spreekt Arabisch, Hebreeuws, Spaans, Portugees en een soort universeel Bargoens. Hij schrijft helder. In zijn boeken, of het nu fictie is of journalistieke ondernemingen zijn, lees je door de regels heen een goudeerlijke wordingsroman. ‘Je moet overal mee breken’, leest Don Arturito de les: ‘Met je vrienden, met je familie. Je moet alles opschrijven. Alles. Zo hard of pijnlijk is het.’ Een afrekening – en vooral: met jezelf."